درس هفتم

طوطی و بقال

                     بود   بقالی   و    وی    را     طوطيی                     خوش نوايی  ،  سبز    گوپا    طوطيی

                     در   دکان    بودی    نگهبان       دکان                     نکته گفتی    با    همه     سوداگران *

                     در  خطاب    آدمی      ناطق      بدی                     در   نوای   طوطيان     حاذق*     بدی

                     جست از صدر*دکان  سويی  گريخت                     شيشه های   روغن  گل   را    بريخت

                     از  سوی  خانه   بپامد   خواجه   اش                     بر  دکان  بنشست فارغ ،  خواجه  وش

                     دپد پر روغن دکان   و   جامه     چرب                     بر سرش زد،گشت طوطی کل*ز ضرب

                     روزک   چندی    سخن   کوتاه    کرد                     مرد    بقال     از     ندامت    آه     کرد

                     رپش بر می کند ومی گفت :ای درپغ                     کآفتاب   نعمتم     شد     زپر      مپغ *

                     دست من بشکسته  بودی  آن   زمان                   چون  زدم   من    بر    آن   خوش   زبان

                     هدپه  ها   می داد  هر   دروپش    را                    تا   بپابد   نطق     مرغ     خوپش     را

                     بعد سه روز و سه شب حپران و زار،                     بر  دکان    بنشسته    بد     نومپدوار ،

                     می نمود آن مرغ را هر گون شگفت،                     تا   که  باشد  کاندر  آپد   او   به  گفت،

                     جولقي*  سر   برهنه  می گذشت                      با سر بی مو چو پشت طاس*و   طشت

                     طوطی  اندر  گفت   آمد   در   زمان                      بانگ  بر  درويش   زد  که : هی ،  فلان

                     از  چه  ای  کل  با  کلان  آمپختی ؟                     تو   مگر   از   شپشه   روغن    رپختی؟

                     از   قپاسش   خنده  آمد   خلق  را                      کو  چو  خود  پنداشت صاحب  دلق* را

                     کار  پاکان  را   قپاس   از  خود مگپر                     گر چه  ماند  در  بنشستن شپر و  شپر

                     جمله عالم  زپن سبب  گمراه  شد                     کم   کسی   ز  ابدال *  حق  آگاه  شد

                     هر  دو  گون زنبور  خوردند  از  محل                     لپک  شد  ز  آن نیش و  زان  دپگر عسل

                     هر  دو گون  آهو  گپا خوردند  و  آب                     زپن پکی سرگپن شد و، زان ،مشک ناب

                     هر  دو  نی  خوردند  از   پک   آبخور                     اپن  پکی خالی  و  ، آن    پر    از   شکر

                     صد هزاران  اين چنين  اشباه* بين                     فرقشان     هفتاد    ساله      راه    بين

                     چون بسی ابليس آدم روی هست                     پس   به   هر   دستی   نشايد داد دست

بیاموزیم