درس بیستم

پرستو در قاف

بوی مدينه می آيد. اين را از نم نم باران فهميدم. دل ها بی تاب اند و چشم ها گريان. سمت چپمان مسجد «شجره»

است . کم کم شهری سپيد پوش  به استقبالمان می آيد و  من  چه قدر دوست دارم « بقيع » را ببنيم و چه قدر دلم

می خواهد «مدينه» را بغل کنم و چه قدر دوست دارم نخل های مدينه را، کبوتران حرم رسول الله (ص) را.

سه دانگ از بهشت بايد همين جا  باشد و  ما وسعت اين جا را نمی توانيم درک کنيم. پير مردی شروع کرده است به

روضه خواندن و کاروان می گريد و اتوبوس آرام حرکت می کند و نم نم باران می بارد و دل ها بی قرار است و لحظه ی

وصال، نزديک ؛  قدم به شهری گذاشته ايم که روزی پيامبر (ص) ، علی (ع)  و  فاطمه (س) در آن گام می زدند. جای

پای تمام امامان را در اين خاک می توان ديد و عطر بال فرشتگان را می شود حس کرد.

اتوبوس از روی  پلی بالا می رود ؛  چشم  بر می گردانيم ؛ گنبد  سبز رسول الله (ص) را می بینیم و اشتياق و اندوه،

اشک  می شود  در  چشم ها . ماشين  دوری می زند  و می رود  به سمت  خيابان  علّی بن ابی طالب (ع) ، جلوی

ساختمانی چند طبقه، شبيه هتل های يک ستاره ی خودمان توقّف می کند.

*شنبه 1372/2/27 - بقيع

مدينه نيمی  از  بهشت است و بقيع نيمی  از مدينه! اين قبرستان نه چندان بزرگ، چه بزرگ مردان و شير زنانی را در

خود جای داده است.

از  شارع « علی بن ابی طالب » می گذرم ؛ برای رسيدن به بقيع. از محّل اسکان ما تا حرم رسول الله (ص) فقط پنج

دقيقه  راه است. مدينه  يک دست سفيد  پوشيده است و ساختمان ها  بيشتر  سپید رنگ اند و چند طبقه از جنس

سيمان  و  گاه سنگ،  با آرم های اجنبی فراوان و تبليغات فراوان تر. بقيع  چسبيده است  به حرم  رسول الله (ص) و

اصلاً اگر خوب دقيق شويم، می بينيم بقيع و حرم يکی است. بقيع جزئی از حرم است و حدود حرم - آن طور که کتاب

ها نوشته اند و مشهور است- چهار فرسخ است، در چهار فرسخ.

اين جا همان جايی است که پيامبر در موردش گفته است:«در روز قيامت نخستين مکانی که شکافته می شود، بقيع

است و از آن هفتاد هزار نفر  در صحرای محشر حاضر می شوند که چهره هاشان چون ماه شب چهارده می درخشد

و بی حساب وارد بهشت می شوند.» من کنار چنين خاکی ايستاده ام  با چشم و دلی گريان و ديگران هم می گريند

از درد. کم کم در بقيع را باز می کنند و  جمعیّت نسبتاً  زيادی که  ساعت هاست  منتظرند وارد  بقيع می شوند. نگاه

می  کنم؛ خيلی ها  همان جا کفش ها را در آورده اند و  با  پای برهنه به طرف بقيع  می روند. از کوچه ای کوچک در

قسمت شرق مسجد النّبی می گذريم؛  کوچه ای که فاصله ی بين دو ديوار است .وارد بقيع می شوم.بغل دستی ام

می گويد:اين قبر، قبر فاطمه ی بنت اسد است، مادر حضرت علی (ع). سری تکان می دهم به علامت تشکر. آن قبر

جلويی، قبر عبّاس، عموی پيغمبر ، است و آن چهار سنگ قبر چهار امام معصوم . آن اوّلی که نزديک تر از همه به قبر

فاطمه است،امام مجتبی (ع) است؛ يعنی همان کودکی در امان  پيامبر بزرگ شد و  رسول الله(ع) نمی گذاشت يک

لحظه بر زمين بماند و هميشه در آغوشش می گرفت.چرا اين جا و چرا اين گونه؟ بعد از  رحلت پيامبر و شهادت پدر و

مادر، وصیّت کرده بود او را کنار  پيامبر دفن کنند، امّا جنازه را  تير باران کردند و  ناچار اين جا دفن  شد. آن ديگری امام

سجّاد(ع) است، پسر برادر. از کربلا آمده بود و هيچ گاه بعد از  آن واقعه در زير سقف نياسود و هميشه به ياد تشنگی

پدر  و  آن هفتاد و دو تن  ديدگانش گريان  بود و  تقدير چنين  شد که  اينک نيز آفتاب ، سنگ مزارش  باشد . آن سنگ

سومی، قبر خورشيد علم است؛ امام باقر(ع)  و چهارمی امام صادق(ع)، دست در گردن پدر انداخته است و  نگاهش

به سمت کاظمين است. اين چهار تن  در  يک  فضای سنگ چين به اندازه ی دو متر در دو متر خفته اند و در فاصله ی

کمی از آن ها  عبّاس، عمومی پيامبر، خفته است. ديواری خراب شده  و سنگ چين، دور تا دور  اين مرقدهای تابناک

کشيده شده است ؛ از سه سمت به بلندی حدود  يک متر  باقی مانده از گنبدهايی که  پيش تر  وجود داشت و حالا

خرابش کرده اند  و من می خواهم  بحر  را  در  کوزه ای بريزم  و  آن همه  عظمت را  در  چند سطر خلاصه کنم ! مگر

می شود؟ شش بار  فاتحه  می خوانم  و  شش سلام می دهم  و  می مانم چه کنم.نمی توانم دل بکنم. نمی توانم

تکان بخورم؛ فرصت کم است . بلند می شوم  و می روم به سمت چپ در ورودی ؛ به جايی که چند نفر ايستاده اند و

يکی شان که مرد کاملی  است ، عجيب  گريه  می کند و  شانه هايش  چه  تکانی می خورد و گاه زمزمه ای دارد با

خود. می گويم : اين جا کجاست؟ جوانی عينکی  و  هموطن  کاغذی  نشانم می دهد ؛ نقشه  بقيع است. همان جا

می نشنيم به تماشا.می گويم: پس اين جا قبر«امّ البنین» است؟ سری تکان می دهد و می گويد: آن دو قبر کنارش

هم دو  تن از عمّه های پيامبرند ؛ «صيفه» و «عاتکه». همان جا می نشنيم  و  ياد ابوالفضل (ع) می افتم و کمی بعد

يک جانباز هم  از گرد  راه می رسد ؛ به  همراه  مردی که  ته صدايی  دارد  و آرام زمزمه می کند  که دل را می برد به

صحرای  کربلا. وقت  کم  است  و بايد عجله کرد . اگر  درک  درستی داشته  باشيم ، بايد بوی بهشت را  از همين جا

استشمام کنيم.

بیاموزیم