|
درس نوزدهم
مرغ گرفتار
من نگويم که مرا از قفس آزاد کنيد قفسم برده به باغي و دلم شاد کنيد فصل گل می گذرد، هم نفسان بهر خدا بنشينيد به باغی و مرا ياد کنيد ياد از اين مرغ گرفتار کنيد ای مرغان چون تماشای گل و لاله و شمشاد کنيد هر که دارد ز شما، مرغ اسيری به قفس برده در باغ و به ياد منش، آزاد کنيد آشيان من بی چاره،اگر سوخت چه باک! فکر ويران شدن خانه ی صيّاد کنيد بيستون برسر راه است ، مباد از شيرين! خبری گفته و غمگين دل فرهاد کنيد جور و بيداد کند عمر جوانان کوتاه ای بزرگان وطن بهر خدا داد کنيد گر شد از جور شما خانه ی موری ويران خانه ی خويش محال است که آباد کنيد کنج ويرانه ی زندان شد اگر سهم «بهار» شکر آزادی و آن گنج خدا داد کنيد
| |
|
 |
لغات جدید
