|
درس چهاردهم
متاع جوانی جوانى چنين گفت روزى به پيرى كه چون است با پيرى ات زندگانى؟ بگفت اندر اين نامه حرفى است مبهم كه معنيش جز وقت پيرى ندانى تو به كز توانایي خويش گوي چه مى پرسى از دوره ى ناتوانى جوانى نكو دار كاين مرغ زيبا نماند در اين خانه ى استخوانى متاعى كه من رايگان دادم از كف تو گر مىتوانى مده رايگانى هر آن سرگرانى كه من كردم اوّل جهان كرد از آن بيشتر سرگرانى از آن برد گنج مرا دزد گيتى كه در خواب بودم گه پاسبانى
پروين اعتصامى
| |
|
 |
لغات جدید
