درس بیست و سوّم

لاله ی آزاد

             من لاله ی  آزادم ، خود  رويم  و  خود  بويم                  در دشت  مکان دارم، هم فطرت* آهويم

             آبم  نم   باران  است  ،  فارغ   ز لب  جويم                  تنگ است محيط آن جا،در باغ نمی رويم

     من لاله ی آزادم ، خود رويم و خود بويم       

             از خون رگ خويش است ،گررنگ به رخ دارم                 مشّاطه*  نمی خواهد  زيبايی  رخسارم

             بر   ساقه ی  خود  ثابت ،  فارغ  ز  مددکارم                نی  در  طلب  يارم  ،  نی  در  غم  اغيارم

من لاله ی آزادم ، خود رويم و خود بويم

            هر  صبح  نسيم  آيد ،  بر  قصد   طواف  من                آهو  برگان  را   چشم، از ديدن من روشن

            سوزنده  چراغستم ، در گوشه ى اين  مامن                پروانه بسى  دارم ،  سرگشته   به پيرامن

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم

            ازجلوه ى سبز  و  سرخ ،  طرح  چمنى  ريزم              گشته است  ختن صحرا ،  از  بوى دلاويزم      

            خم مى شوم از مستى،هرلحظه و مى خيزم              سر  تا  به  قدم نازم  ، پا  تا  به سر انگيزم             

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم

           جوش مى و مستى بين، در چهره ى گلگونم                داغ است نشان عشق، در سينه ى پرخونم

           آزاده  و   سرمستم  ،  خو  كرده   به  هامونم               رانده ست جنون عشق ، از شهر به افسونم

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم 

           از   سعى  كسى  منّت  بر  خود  نپذيرم  من               قيد چمن  و  گلشن ،  بر  خويش  نگیرم  من

           بر  فطرت  خود  نازم  ،  وارسته  ضميرم   من               آزاده    برون    آيم    ،    آزاده    بميرم    من

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم

بیاموزیم