درس هفدهم

 هرجا که تویی تفرّج آن جاست

                      بوی  گل و بانگ مرغ برخاست                          هنگام   نشاط   و  روز   صحراست

                      فّراش   خزان   ورق   بيفشاند                          نقّاش    صبا     چمن   بيار   است

                      ما را سر باغ و بوستان نيست                          هر جا که   تويی  تفّرج  آن  جاست

                      گويند   نظر   به   روی   خوبان                          نهی است،نه اين نظر که ما راست

                      در  روی  تو سّر  صنع بی چون                          چون    آب    در    آبگینه   پيداست

                      هر  آدمی  ای  که  مهر مهرت                          در   وی   نگرفت  سنگ  خار است

                      روزی  تر  و  خشک  ما بسوزد                          آتش   که   به   زير ديگ سود است

                      ناليدن  بی   حساب   سعدی                          گويند     خلاف     رأی     دانا ست

                      از   غرقه ی   ما   خبر    ندارد                          آسوده    که     بر  کنار    دريا ست

بیاموزیم