درس هشتم

گفتم غم تو دارم

گفتم:به خاطر تو غمگينم،گفت:غم تو به پايان خواهد رسيد          گفتم مانند ماه برای من باش،گفت:اگر ممکن باشد اين کار را خواهم کرد

             گفتم  غم  تو    دارم  گفتا   غمت   سرآید                      گفتم  که  ماه  من شو  گفتا   اگر  برآید

گفتم :وفاداری را از عاشقان ياد بگير                                            گفت: زيبارويان نمی توانند وفادار باشند

                گفتم  ز    مهرورزان   رسم    وفا    بیاموز                       گفتا  ز  خوب  رویان  این  کار  کم  تر آید

گفتم:ديگر نمی گذارم خيال و عشق به سراغ من بيايد           خيال و عشق مانند دزدی شبرو است و برای بردن دل ها از راهی ديگر می آيد

             گفتم که  بر  خیالت   راه     نظر     ببندم                       گفتا  که  شبروست  او  از  راه  دیگر آید

گفتم:عشق تو من را در تمام عالم رسوا و گمراه کرد                       گفت: اگر متوجه باشی عشق من می تواند راهنمای تو باشد

             گفتم که بوی  زلفت  گمراه   عالمم   کرد                       گفتا  اگر  بدانی   هم    اوت   رهبر   آید

گفتم : چه خوش است هوايی که همراه باد سحری است                گفت: نسيمی که از ديار يار محبوب می آيد لطيف و جانبخش است

             گفتم  خوشا هوایی کز   باد  صبح    خیزد                       گفتا  خنک  نسیمی کز   بوی  دلبر   آید

گفتم: شيرينی لب تو ما را در آرزو  کشت                                      گفت: تو وظيفه ات را که بندگی است انجام بده، که او بنده پرور است.

             گفتم که نوش لعلت ما را  به  آرزو  کشت                       گفتا  تو  بندگی  کن  کاو  بنده  پرور  آید

گفتم: آيا دل مهربان تو نمی خواهد با ما مهربان شود؟                      گفت:راز اين مهربانی را با کسی درميان مگذار تا زمان لطف فرا رسد.

             گفتم دل  رحیمت  کی  عزم   صلح   دارد                        گفتا  مگوی  با  کس  تا  وقت   آن  درآید

گفتم:ديدی که چگونه دوران شادی و شادمانی تمام شد!                 گفت:ای حافظ ساکت باش زيرا اين نگرانی هم تمام می شود.

             گفتم زمان عشرت دیدی که چون سرآمد                        گفتا خموش«حافظ»کاین غصه هم سرآید

بیاموزیم