|
درس یازدهم
قطرات سه گانه روزي هنگام سحرگاهان، ربّ النّوع سپيده دم از نزديکی گل سرخ شكفته اي مي گذشت . سه قطرهآاب بر روي برگ گل مشاهده نمود كه او را صدا كردند. - چه مي گو ييد اي قطرات درخشان؟ - مي خواهيم در ميان ما حَكَم شوي. - مطلب چيست؟ - ما سه قطره ايم كه هر يك از جايی آمده ايم؛ مي خوا هيم بدانيم كدام بهتريم. - اوّل تو خود را معرّفي كن. يكي از قطرات جنبشي كرد و گفت: - من از ابر فرود آمده ام. من دختر دريا و نماينده ي اقيانوس موّاجم. دومی گفت: من شبنم هستم /من از صبح خبر می دهم. - من ژاله و پيشرو بامدادم . نام من را آرايشگر صبح / و زينت دهنده گياهان و شکوفه ها گذاشته اند. مرا مشّاطه ی* صبح و زينت بخش رياحين و ازهار* مي نامند. - دخترك من ! تو كيستي؟ - من چيزي نيستم. من از چشم دختری افتاده ام . نخستين بار تبسّمی بودم ؛ مدتّي دوستي نام داشتم ؛ اكنون اشك ناميده مي شوم. دو قطره ی اوّلي از شنيدن اين سخنان خنديدند امّا ربّ النّوع ، قطره ی سومي را به دست گرفت و گفت: - هان!به خود باز آييد و خودستايی ننماييد. اين از شما پاكيزه تر و گران بها تر است. - اوّلي گفت: من دختر دريا هستم. دوّمي گفت: من دختر آسمانم. امّا اشک خون قلب است / که بخار می شود/ و از چشم بصورت اشک می ريزد. - ربّ النّوع گفت: چنين است امّا اين بخار لطيفي است كه از قلب بر خاسته و از مجراي ديده فرود آمده است! اين بگفت و قطره ی اشك را مكيد و از نظر غايب گشت.
| |
|
 |
