درس هفتم

آب زنيد راه را

         آب زنيد   راه    هين    که     نگار      می   رسد                 مژده   دهيد   باغ   را   بوی  بهار  می رسد

         راه دهيد يار   را   ،  آن   مه     ده      چهار     را                 کز   رخ  نور   بخش  او  نور   نثار   می رسد 

         چاک شده ست آسمان،غلغله ای ست در جهان                عنبر و مشک می دمد ،سنجق يار می رسد

         رونق باغ می رسد، چشم  و   چراخ    می رسد                 غم  به  کناره  می رود ، مه به کنارمی رسد

         تير روانه  می رود   ،   سوی    نشانه    می رود                 ما چه نشسته ايم پس؟شه زشکار  می رسد

         باغ   سلام   می   کند   سرو   قيام    می کند                  سبزه  پياده می رود ، غنچه  سوار می رسد

         خلوتيان آسمان  تا  چه   شراب   می   خورند !                  روح خراب و مست شد، عقل خمار می رسد

         چون برسی به کوی ما،خامشی است خوی ما                  زان که زگفت و گوی ما، گرد و غبار می رسد

بیاموزیم